-فَأَوْحى إِلَىَّ: (بِسْمِ‏اللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحيمِ، يا أَيُهَاالرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ــ فى عَلِىٍّ يَعْنى فِى الْخِلاَفَةِ لِعَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ ــ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ).

-پس آن‏گاه خداوند چنين وحى‏ام فرستاد: «به نام خداوند همه مهرِ مهرورز. اى فرستاده‏ى ما! آن‏چه از سوى پروردگارت درباره‏ى على و خلافت او بر تو فرود آمده بر مردم ابلاغ كن، وگرنه‏رسالت خداوندى را به انجام نرسانده‏اى و او تو را از آسيب مردمان نگاه مى‏دارد.»

زندگی نامه


حضرت حجّة الاسلام و المسلمین حاج سید باقر محمّدی نسب قزوینی فرزند حجّةالاسلام سید محمّد در سال ۱۳۰۴ (ه.ش) در شهر قزوین در حسینیه ی فعلی ایشان که خانه ی پدری ایشان نیز بود چشم به جهان گشودند. در خانواده ای مذهبی و روحانی بزرگ شدند و از همان ابتدای کودکی علاقه ی بسیارشان به مجالس روضه و وعظ آشکار بود.

خواندن قرآن مجید و خط نوشتن را نزد استاد شیخ مهدی کیایی در مکتب خانه ای قدیمی به سال ۱۳۱۱(ه.ش) فرا گرفتند. پس از آن در سال ۱۳۱۳(ه.ش) در دو دبستان ادب و ۱۵ بهمن که هر دو به مدیریت آقای کوچک پور (نوه ی میرزا کوچک خان) بوده تحصیلاتشان را تا ششم ابتدائی به اتمام می رسانند.

از سال ۱۳۱۸(ه.ش) در دفتر گاراژی به نام مرندی که به مدیریت پسر خاله شان اداره می شده، مشغول به کار شدند.

در شهریور سال ۱۳۲۰ (ه.ش) با ورود متّفقین روس ، انگلیس و آمریکا به ایران کار را به مدّت یکسال رها می کنند و در سال ۱۳۲۱ (ه.ش) به منظور زیارت حضرت فاطمه معصومه (س) عازم شهر مقدّس قم می شوند و در همین سفر پر فیض پس از ورود به مدرسه فیضیّه و تماشای بحث طلّاب عشق و شور کسب علوم دینی در ایشان شکل می گیرد و پس از بازگشت به قزوین به سفارش حضرت آیت الله علامه حاج سید ابوالحسن رفیعی رحمة الله علیه کتاب جامع المقدمات را تهیه می کنند و خارج از حوزه های علمیه که به عناوین مختلف توسط رضاخان از بین رفته بود نزد چند تن از اساتید زمان خویش شروع به یادگیری دروس مقدّماتی می نمایند.

معظم له طی هفت سال دوره ی مقدّماتی را در محضر مرحوم حجة الاسلام والمسلمین حاج سید ابوالقاسم حاج سید جوادی رحمة الله علیه ، نحو و ادبیات را در محضر عالم بزرگ قزوین مرحوم حجة الاسلام والمسلمین حاج شیخ محمّد حسین اویسی رحمة الله علیه ، فقه و اصول مقدّماتی را در محضر مرحوم حجة الاسلام والمسلمین حاج شیخ احمد تألهی رحمة الله علیه و مرحوم حجة الاسلام والمسلمین سید محمّد تنکابنی رحمة الله علیه فرا گرفتند و چند سالی را نیز در محضر مرحوم حضرت آیت الله العظمی علامه حاج سید ابوالحسن رفیعی قزوینی رحمه الله علیه شرح لمعه را آموختند. مدّتی را نیز از محضر مرحوم آیت الله حاج شیخ میرزا رحیم سامت رحمة الله علیه کسب فیض کردند.

پس از ازدواج (با صبیّه ی مرحوم حاج شیخ عبدالحسین عطار، نوه ی آقای حاج شیخ مهدی آشوری ار علمای بزرگ روزگار خویش)، جهت کسب فیض از اساتید بزرگوار شیعه به شهر قم هجرت می نمایند.

ایشان درس اصول را از محضر مرحوم آیت الله میرزا علی مشکینی رحمة الله علیه و مکاسب،رسائل و کفایه را در محضر آیات عظام مرحوم حاج شیخ مرتضی حائری یزدی رحمة الله علیه و شهید محراب آیت الله صدوقی یزدی رحمة الله علیه و مقداری را نیز در محضر مرحوم آیت  لله مرعشی رحمة الله علیه در مسجد عشقعلی قم در صحن مقدّس حضرت معصومه (س) فرا می گیرند، سپس درس خارج اصول را به مدّت سه سال عصرها در مسجد سلماسی از محضر استاد ارجمند حضرت آیت الله حاج آقا روح الله خمینی رحمة الله علیه آموختند. همچنین طی دو سال صبح ها در مسجد اعظم (مسجد بالای سر) درس فقه را از محضر آیت الله حاج آقا حسین بروجردی رضوان الله علیه سرپرست و زعیم حوزه ی علمیّه قم و مرجع بزرگ تشیع فرا می گیرند.

ایشان در دوران تحصیل سالیانی با حضرات آیات حاج سید جلیل زرآبادی رحمة الله علیه و حاج شیخ هادی باریک بین (امام جمعه قزوین) و حاج علی صدیق هم حجره بودند و بر نقش عالم ربانی حاج شیخ علی اکبر الهیان در زندگی پر برکتشان تاکید فراوان داشتند.

 پس از هفت سال در سال ۱۳۳۶(ه.ش) این شخصیت با اخلاص و عالم جلیل القدر به شهر قزوین باز می گردند و به درس و بحث و تبلیغ دین مبین اسلام می پردازند. این خطیب توانا سال ها در مجالس بزرگ شهر به منظور تعلیم مفاهیم قرآن مجید و بیان معارف ائمه ی معصومین و خصوصا موازین اخلاق اسلامی به ایراد خطبه و وعظ می پرداختند که از مهترین سخنرانی هایشان می توان به مجالس منعقد در مساجد نبی، جامع، آقاسیدعلی و حسینیه ی آقا سید جمال اشاره کرد.

ایشان سال ها به عنوان روحانی کاروان های پر فیض و عظیم حج و زیارات عتبات در کنار زائران راهنمای زائران بوده اند.

مرحوم حجّة الاسلام و المسلمین حاج سید باقر محمّدی نسب رحمة الله علیه در حسینیه ی خود نیز به بر پایی مجالس متعدد مذهبی می پرداختند که از مهمترین و قدیمی ترین این مجالس می توان به جلسات روضه خوانی ایشان در ایّام ماه مبارک رجب پیش از انقلاب و همچنین، پس از انقلاب جلسات سخنرانی شان در مناسبت های مختلف مذهبی از جمله شب های ماه مبارک رمضان، ماه های محرم وصفر، ایّام فاطمیه و شب های جمعه که هم اکنون نیز منعقد می گردد اشاره کرد.

این عاشق دلسوخته ی اهل بیت علیهم السلام بارها در طول عمر پر برکت خود به زیارت قبور ائمه معصومین علیهم السلام مشرّف می شدند و تأکید زیادی بر زیارت امام حسین(ع) داشتند. این سید جلیل القدر در دو دهه ی آخر عمر خود علاوه بر شهر قزوین در شهر تبریز هم در جلسات مؤعظه و عزاداری برای اهل بیت علیهم السلام اجمعین به سخنرانی می پرداختند و ارادتمندان خاندان عصمت و طهارت در شهر تبریز از ایشان کسب فیض می نمودند.

از ایشان تألیفات متعددی در زمینه های تفسیر،اخلاق و معارف ائمه معصومین علیهم السلام به شرح زیر به جای مانده است:

۱-میزان انسانیت از نظر قرآن و عترت

۲- خصائص الائمه در بیان معارف ائمه معصومین

۳- کتاب نور ولایت قبلة العارفین ترجمه کتاب «حجّة» اصول کافی در بیان معارف ائمه معصومین

۴- آیات الولایة

۵-آیات البرائة

۶-شرح مناجات شعبانیه امیرالمؤمنین علیه السلام

۷-گلزار سعادت که مجموعه ای از حکایات اخلاقی است.

۸-شرح زیارت جامعه کبیره

۹- شرح زیارت امین الله

سرانجام در تاریخ ۷/۳/۱۳۹۱ (ه.ش) مطابق با پنجم رجب المرجّب ۱۴۳۳ (ه.ق)در حسینه خود دیده از جهان فرو بستند.

پیکر مطهر این عالم جلیل القدر و سید بزرگوار در تاریخ ۸/۳/۱۳۹۱ توسط اجتماع کم نظیری از دوستان و ارادتمندان اهل بیت علیهم السلام با اندوه فراوان در صحن شرقی امامزاده حسین (ع) قزوین به خاک سپرده شدند.