-اَلْحَمْدُلِلَّهِ الَّذى عَلا فى تَوَحُّدِهِ وَدَنا فى تَفَرُّدِهِ وَجَلَّ فى سُلْطانِهِ وَعَظُمَ فى اَرْكانِهِ، وَاَحاطَ بِكُلِّ شَىْ‏ءٍ عِلْماً وَ هُوَ فى مَكانِهِ وَ قَهَرَ جَميعَ الْخَلْقِ بِقُدْرَتِهِ وَ بُرْهانِهِ، حَميداً لَمْ يَزَلْ، مَحْموداً لايَزالُ (وَ مَجيداً لايَزولُ، وَمُبْدِئاً وَمُعيداً وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَيْهِ يَعُودُ).

-ستايش خداى راسزاست كه در يگانگى‏اش بلند مرتبه و در تنهايى‏اش به آفريدگان نزديك است؛ سلطنتش پرجلال و در اركان آفرينش‏اش بزرگ است. ب‏آن‏كه مكان گيرد و جابه ‏جا شود، بر همه چيز احاطه دارد و بر تمامى آفريدگان به قدرت و برهان خود چيره است.همواره ستوده بوده و خواهد بود و مجد و بزرگىِ او را پايانى نيست. آغاز و انجام از او و برگشت تمامى امور به سوى اوست.

شرح مناجات شعبانیه

پیش گفتار

به نام خداوند بزرگ و بی همتا

حمد و شکر میکنم خدای بزرگ را که به این بنده حقیر و ذلیل خود فیض دیگر فرمود که مناجات شعبانیّه را شرح و ترجمه نمایم تا دوستان و شیعیان امیرالمؤمنین و ائمه طاهرین علیهم السلام با توجه به معانی و شرح آن، مناجات را بخوانند که باعث زیادی معرفت و اطلاع بیشتر به مضامین آن مناجات مقدس باشد.و عرض میکنم.الهی شرمنده ام و تقصیرات و گناهان خود را در مقابل فضل و کرم و احسان تو نسبت به خود هیچ وقت فراموش نمیکنم.

و عرض میکنم آنچه را که در اواخر دعای روز عرفه است:«مِنّی ما یَلیقُ وَ مِنکَ ما یَلیقُ بِکَرَمِکَ»از من آنچه که لایق من است( بروز میکند) و از تو آنچه که لایق توست( ظاهر میگردد)

و زبان حالم این است«اِذا رَأَیتُ ذُنُوبی فَزِعتُ وَ اِذا رَأَیتُ کَرَمَکَ طَمِعتُ» وقتی به گناهان خود نگاه میکنم نگران میشوم و وقتی که به فضل و کرم تو نگاه میکنم به طمع می افتم.۱

الهی من آن عاشق می پرستم                                                      که از خمّ لاتقنطوی تو مستم

گنه پیشه من کرم پیشه تو                                                  تو آنی که هستی من اینم که هستم

الهی العفو،العفو، العفو.

الهی تمام کتاب دوره زندگانی هشتاد ساله ام از گناه و معصیت،از اقرار و اعتراف و عذر خواهی و ندامت و طلب عفو و بخشش و امیدواری به فضل و کرم توست. در حقیقت همین مناجات شعبانیه است که به مضامین آن اقرار و اعتراف میکنم و خود را مصداق واقعی آن مناجات میدانم.

و در این آخر عمر کلامی که حضرت بقیه اللّه حجه ابن الحسن علیهم السلام در دعای افتتاح میفرماید آخرین کلام خودم قرار میدهم.« فَلَم اَرَ مَولیً کَریماً اَصبَرَ عَلی عَبدٍ لَئیمٍ مِنکَ عَلَیَّ یا رَبّ» ندیدم مولای کریمی که صبر کننده تر باشد بر بنده لئیم و پستی از تو نسبت به خودم ای پروردگار من.

و باز عرض میکنم العفو، العفو، العفو

ابتدا متن مناجات و سپس ترجمه و شرح آن را تقدیم میدارم.

                                                                                       سید باقر محمّدی نسب

۱- دعای ابوحمزه ثمالی


نوشته شده در تاریخ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ساعت ۲:۴۲ ق.ظ