-بارِئُ الْمَسْمُوكاتِ وَداحِى الْمَدْحُوّاتِ وَجَبّارُالْأَرَضينَ وَالسّماواتِ، قُدُّوسٌ سُبُّوحٌ، رَبُّ الْمَلائكَةِ وَالرُّوحِ، مُتَفَضِّلٌ عَلى جَميعِ مَنْ بَرَأَهُ، مُتَطَوِّلٌ عَلى جَميعِ مَنْ أَنْشَأَهُ يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ وَالْعُيُونُ لاتَراهُ. كَريمٌ حَليمٌ ذُوأَناتٍ، قَدْ وَسِعَ كُلَّ شَىْ‏ءٍ رَحْمَتُهُ وَ مَنَّ عَلَيْهِمْ بِنِعْمَتِهِ.

-اوست آفريننده آسمان‏ها و گستراننده زمين‏ها و حكمران آن‏ها. دور و منزه از خصايص آفريده‏هاست و در منزه‏بودن خود نيز از تقديس همگان برتر است. هموست پروردگار فرشتگان و روح؛ افزونى‏بخش آفريده‏ها و نعمت ده ايجاد شده‏هاست. به يك نيم نگاه ديده‏ها را ببيند و ديده‏ها هرگز او را نبينند. كريم و بردبار و شكيباست. رحمت‏اش جهان‏شمول است و عطايش منّت‏گذار.

محبوب اهل دل بود، به قلم دکتر سعید ابوالقاسمی فخری

محبوب اهل دل بود

نه تنها خاطرات متعددی از این بزرگ مرد الهی که دارای اوصاف و سجایای حمیده عدیده ای بود در نظر دارم ، بلکه باید گفت انصافا لحظه به لحظه عمر شریف و پربرکت این انسان فرهیخته و بند بند گفتارها و رفتارهای این سید بزرگوار با ویژگی های نشات گرفته از صفا و ایمان ، یک برجستگی خاصی داشت . طبعا بازگو کردن همه آن ها هر چند برای اهل معنا وطالبان قربی مفید و ارزشمند تواند بود ، لیکن ذکر همه آن ها به این راحتی میسر نیست ، بنابراین تنها برداشت کلی زیر را مقدمه عرض مختصر خویش قرار داده به بیان تنها یکی از خاطرات آموزنده که شاید مورد توجه اکثریت قرار نمی گیرد بسنده می کنم.

خالق ذوالجلال و احد منان رحیم رئوف و حکیم که قرآن کریم را در باب هدایت نوع انسان فرو فرستاده و خاندان و اهل بیت نبی اکرم صلی الله علیه و آله را از اولاد حضرت علی بن ابیطالب به سمت امامت و وصایت پسندیده و راه نیل به نعیم جاودان و قرب حضرتش را به تفصیل بیان فرموده است . در آیه ۹۶ سوره مریم از ثقل اکبر وعده فرموده است که “ود” یعنی محبوبیت خاصی از جانب خویش به کسانی که ایمان بیاورند و نیکوکار باشند تفضل می فرماید(… سیجعل لهم الرحمن ودا)

مرحوم مغفور حضرت مستطاب جناب آقای حاج سیدباقر محمدی نسب از اوتاد پاک باخته آئین محمدی و سنت نبوی بودند که از طریق تمسک ویژه عملی و قولی به شیوه و سیره حضرات ائمه معصومین علیهم السلام از آن “ود” معهود بهره وافر برده بودند . تواضع ، صداقت، پاکی طینت، زهد ، ورع ، خضوع و خشوع در برابر حق جلا و علا، خوشرویی ، صمیمیت ، قدرشناسی و پارسایی و مخصوصا ارادت ویژه به خاندان طه ، از جمله صفات و ملکات مبارکی بود که این مرد راه حق دارا شده بودند و در حقیقت همین ها بود که ایشان را محبوب اهل دل کرده و نورانیت خاصی در ایشان ایجاد نموده بود.

اما نمونه ای از خاطرات چندین سال پیش که به مناسبت یک همایش دانشگاهی در معیت همسر ارجمندم در مرکز تحقیقاتی اطراف کرج بودم ، فرصت را مغتنم شمرده برای استشمام عطر معنویت از خاندان و دودمان این سید جلیل ، عازم قزوین شدیم و علاوه بر شرکت در محفل روضه و تعظیم اهل بیت علیهم السلام که پیوسته در حسینیه منزلشان برگزار می شد ، شب را نیز میهمان خانواده باصفایشان شدیم و ماندیم. طبعا فرصتی پیش آمده بود که همسر اینجانب از نزدیک با علیا مخدره بانوی مکرمه حاج آقا و منسوبین نزدیکشان تماس گرفته از درون ، خانواده را و رفتار آقا را در میان اعضا خانه و خانواده ملاحظه نمایند. علاوه بر احساس نورانیت و معنویت حاکم بر آن خانه و کاشانه ، که سابقه مستند مفصلی هم دارد همسرم می گفت : “آقا آن چنان محبت و احترام و تکریم و لطافتی با همسرم کرمه شان داشته اند که حاج خانم نماد و عصاره ای از همان لطافت روحی و کرامت انسانی شده اند.”

روح و روانشان پیوسته هم جلیس اولیاء عظام و میهمان الطاف خاص الهی و طهارت و نجابت در همه بازماندگان مستدام باد.

(دکتر سعید ابوالقاسمی فخری)


نوشته شده در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ساعت ۵:۲۰ ب.ظ