-جَلَّ عَنْ أَنْ تُدْرِكَهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَاللَّطيفُ الْخَبيرُ. لايَلْحَقُ أَحَدٌ وَصْفَهُ مِنْ مُعايَنَةٍ، وَلايَجِدُ أَحَدٌ كَيْفَ هُوَمِنْ سِرٍّ وَ عَلانِيَةٍ إِلاّ بِمادَلَّ عَزَّوَجَلَّ عَلى‏ نَفْسِهِ.

-ديده‏ها را بر او راهى نيست و اوست دريابنده ديده‏ها. بر پنهانى‏ها آگاه و بر كارها داناست. كسى از ديدن به وصف او نرسد و بر چگونگى او از نهان و آشكار دست نيابد مگر او - عزّوجلّ - خود، راه نمايد و بشناساند.

ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

دم زنم اوّل ز ودود کریم                                                   بسم الله الرحمن الرحیم

پس بفرستم ز سویدای دل                                              لعن به شیطان لعین الرجیم

می کنم آنگاه مدیح رسول                                               خواجه لولاک نسیمٌ وسیم

لب به ولای علوی وا کنم                                                 حبُّ علیٍّ هو حبُّ النّعیم

معطی انفاق«و هم راکعون»                                             مطعم مسکین و اسیر و یتیم

سیزدهِ ماه رجب بردمید                                                   إفتخر الدهرُ بیومٍ عظیم

در صفتش بیتی از ابیات جان                                            قلتُ من الشوقِ و ربّی علیم…

                                      نیست مرا هیچ ولی با علی

                                       ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

نیم شبی سیّد بطحا به ناز                                           سوی حرا برد حریم نیاز

پرده بر انداخت ز آهنگ حزن                                           نغمه بر آورد به راه حجاز

نیک نوایی به نی دل نواخت                                           کرد سرودی ز سر سوز، ساز

کاین منم ای دادگر لاشریک                                            بی هارون موسیِ أرض حجاز

خواهمت ای شاه، وزیری کزو                                           تازه شود دین و بماند نماز

بانگ برآمد ز حرم کای حبیب                                           خود تو بگو کیست سزاوار راز؟

داد ندا حضرت خیر البشر                                                کاگهی از کار من ای کار ساز…

                                        نیست مرا هیچ ولی با علی

                                        ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

پایه اسلام چو پاینده شد                                               دین خدا بار دگر زنده شد

رحمت باری همه یکباره بر…                                            بیت ابیطالب بارنده شد

شیرزن بیشه حق، فاطمه                                              خاطرش از غیر پراکنده شد

در صدفش لؤلؤیی از جنس نور                                        تاب زد و یکسره تابنده شد

بنت اسد بود… شد اُمّ اسد                                            روحش از الطاف حق آکنده شد

رو بنمودی سوی بیت الحرام                                           از اثر درد چو درمانده شد

اُمّ مسیحا ز حرم رانده گشت                                         مادر مولا به درون خوانده شد

از سر تسلیم و رضا در طواف                                           آه برآورد و سراینده شد…

                                        نیست مرا هیچ ولی با علی

                                        ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

کرد خدا در بر آن طفل و مام…                                          خانه خود فرش، سه روز و سه شام

شمس ولایت چو دمید از ستیغ…                                     تیغ عدالت چو برست از نیام…

بُرد برون سرّ درون را ز بیت                                              جمله عرب منتظر از کوی و بام

داد پسر را به برِ مصطفی                                                 سوی صدف شد دُر عالی مقام

نعبُدُ ک الله بنعم الرسول                                                 نحمَدُک الیوم بنعم الامام

سوره ای از مصحف ناخوانده را                                         خواند زِ بر آیه به آیه تمام

داد علی نامش و اندر نهان                                              زمزمه زد زیر لب آن نیک نام…

                                         نیست مرا هیچ ولی با علی

                                         ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

حق به علی داد به حق اعتبار                                              وحی فرستاد به شأنش هزار

تحفه تطهیر شد آیینه اش                                                   کاینه اش می نپذیرد غبار

واله او خیل مَلَک بی حساب                                               مادح او گشته نبی بی شمار

مرد کجا؟ نیست فتی جز علی                                             سیف چه شد؟ نیست مگر ذوالفقار

جان جهانی است به عشقش اسیر                                      خسته شوریده! چه داری؟ بیار

پنج و دو و شش شده از ماه هفت                                        راندم در مدحِ یک از هشت و چار

شعری شیرین که شود شور شهر                                         نظمی رنگین که بود ماندگار

مست تولّای علی روز و شب                                                من نه که اقرار دهد روزگار…

                                              نیست مرا هیچ ولی با علی

                                              ناد علیّاً علیاً یا علی (ع)

                                               ولادت علی(ع) ۱۳۸۵


نوشته شده در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ساعت ۸:۵۹ ق.ظ