-وَكَثْرَةِ أَذاهُمْ لى غَيْرَ مَرَّةٍ حَتّى‏ سَمَّونى أُذُناً وَ زَعَمُوا أَنِّى كَذالِكَ لِكَثْرَةِ مُلازَمَتِهِ إِيّاىَ وَ إِقْبالى عَلَيْهِ (وَ هَواهُ وَ قَبُولِهِ مِنِّى) حَتّى‏ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فى ذالِكَ (وَ مِنْهُمُ الَّذينَ يُؤْذونَ النَّبِىَّ وَ يَقولونَ هُوَ أُذُنٌ، قُلْ أُذُنُ ـ (عَلَى‏الَّذينَ يَزْعُمونَ أَنَّهُ أُذُنٌ) ـ خَيْرٍ لَكُمْ، يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ) الآيَةُ. وَلَوْشِئْتُ أَنْ أُسَمِّىَ الْقائلينَ بِذالِكَ بِأَسْمائهِمْ لَسَمَّيْتُ وَأَنْ أُوْمِئَ إِلَيْهِمْ بِأَعْيانِهِمْ لَأَوْمَأْتُ وَأَنْ أَدُلَّ عَلَيْهِمُ لَدَلَلْتُ، وَلكِنِّى وَاللَّهِ فى أُمورِهمْ قَدْ تَكَرَّمْتُ.

-و نيز از آن روى كه منافقان بارها مرا آزار رسانيده تا بدانجا كه مرا اُذُن [سخن شنو و زودباور] ناميده‏اند، به خاطر همراهى افزون على با من و رويكرد من به او و تمايل و پذيرش او از من، تا بدانجا كه خداوند در اين موضوع آيه‏اى فرو فرستاده: «از آنانند كسانى كه پيامبر خدا را مى‏آزارند و مى‏گويند: او سخن شنو و زودباور است. بگو: آرى سخن شنو است. ـ بر عليه آنان كه گمان مى‏كنند او تنها سخن مى‏شنود ـ ليكن به خير شماست، او (پيامبر صلى ‏الله عليه و آله و سلم) به خدا ايمان دارد و مؤمنان را تصديق مى‏كند و راستگو مى‏انگارد.» و اگر مى‏خواستم نام گويندگان چنين سخنى را بر زبان آورم و يا به آنان اشارت كنم و يا مردمان را به سويشان هدايت كنم [كه آنان را شناسايى كنند] مى‏توانستم، ليكن سوگند به خدا در كارشان كرامت نموده لب فروبستم.

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست

 شـه خوبان

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست                                 فیضـی بـده ز باده مـستی فزای دوست

در جام دل از آن میِ صافیِ صبـر سوز                          لبـریـز کـن به یاد دل باصـفای دوست

در دیده ام ز لعل دل الماس مـی چکـد                          در حـیرتـم ز معــجزه کیمیـای دوسـت

ناز و نیاز بلبل و گل بین که مـحو شد                           پیش نـیازهـای مـن و نـازهـای دوسـت

بـا تـاجـران نـام ولـایـت ز مــا بگـو                      ما سـرخوشیـم در دو جـهان با ولای دوست

جویای جای دوست شدستید یا که نان؟                         تا گم نگــشته اید نـیابید جـای دوسـت

بیگانه ام ز هر چه که بیگانه است از او                        هم آشنای هر که بـود آشــنای دوسـت

جز قلب پاک و سینه بی کینه هر چه هست                               ای مدعی! بـدان که نبـاشد سـزای دوسـت

بر سرسرای عشق نوشته است این پیام                           «سر بر زمین بنه برو اندر سرای دوسـت»

خاموش باش یکدم و بشنو صـدای یار                         خود را دمی مبـین که ببینی لقای دوست

در نزد عاشـقان بـلاجـوی مهـر کیـش                         یکسان شده است یکسره مهر و بلای دوست

بر مسلک وفا به خدا نیـست هـر که او                           دم از وفای خویش زند یا جـفای دوسـت

جشن ولادت شه خـوبان رسیـده اسـت                       گفتم به خسته، هدیه چه داری برای دوست؟

گفتا: «مبارک است» و ز دل آه کرد وگفت:                      «ناقابل است جان من امّا فدای دوسـت»


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۳:۵۹ ب.ظ