-اَلْعاصِمُ لِلصّالِحينَ، وَالْمُوَفِّقُ لِلْمُفْلِحينَ، وَ مَوْلَى الْمُؤْمِنينَ وَرَبُّ الْعالَمينَ. الَّذِى اسْتَحَقَّ مِنْ كُلِّ مَنْ خَلَقَ أَنْ يَشْكُرَهُ وَيَحْمَدَهُ (عَلى‏ كُلِّ حالٍ).

-نيكوكاران را نگاهدار، رستگاران را يار، مؤمنان را صاحب اختيار و جهانيان را پروردگار است؛ آن كه در همه احوال سزاوار سپاس و ستايش آفريدگان است.

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست

 شـه خوبان

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست                                 فیضـی بـده ز باده مـستی فزای دوست

در جام دل از آن میِ صافیِ صبـر سوز                          لبـریـز کـن به یاد دل باصـفای دوست

در دیده ام ز لعل دل الماس مـی چکـد                          در حـیرتـم ز معــجزه کیمیـای دوسـت

ناز و نیاز بلبل و گل بین که مـحو شد                           پیش نـیازهـای مـن و نـازهـای دوسـت

بـا تـاجـران نـام ولـایـت ز مــا بگـو                      ما سـرخوشیـم در دو جـهان با ولای دوست

جویای جای دوست شدستید یا که نان؟                         تا گم نگــشته اید نـیابید جـای دوسـت

بیگانه ام ز هر چه که بیگانه است از او                        هم آشنای هر که بـود آشــنای دوسـت

جز قلب پاک و سینه بی کینه هر چه هست                               ای مدعی! بـدان که نبـاشد سـزای دوسـت

بر سرسرای عشق نوشته است این پیام                           «سر بر زمین بنه برو اندر سرای دوسـت»

خاموش باش یکدم و بشنو صـدای یار                         خود را دمی مبـین که ببینی لقای دوست

در نزد عاشـقان بـلاجـوی مهـر کیـش                         یکسان شده است یکسره مهر و بلای دوست

بر مسلک وفا به خدا نیـست هـر که او                           دم از وفای خویش زند یا جـفای دوسـت

جشن ولادت شه خـوبان رسیـده اسـت                       گفتم به خسته، هدیه چه داری برای دوست؟

گفتا: «مبارک است» و ز دل آه کرد وگفت:                      «ناقابل است جان من امّا فدای دوسـت»


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۳:۵۹ ب.ظ