-مَعاشِرَالنّاسِ، ما قَصَّرْتُ فى تَبْليغِ ما أَنْزَلَ اللَّهُ تَعالى إِلَىَّ، وَ أَنَا أُبَيِّنُ لَكُمْ سَبَبَ هذِهِ الْآيَةِ: إِنَّ جَبْرئيلَ هَبَطَ إِلَىَّ مِراراً ثَلاثاً يَأْمُرُنى عَنِ السَّلامِ رَبّى - وَ هُوالسَّلامُ - أَنْ أَقُومَ فى هذَا الْمَشْهَدِ فَأُعْلِمَ كُلَّ أَبْيَضَ وَأَسْوَدَ: أَنَّ عَلِىَّ بْنَ أَبى طالِبٍ أَخى وَ وَصِيّى وَ خَليفَتى (عَلى‏ أُمَّتى) وَالْإِمامُ مِنْ بَعْدى، الَّذى مَحَلُّهُ مِنّى مَحَلُّ هارُونَ مِنْ مُوسى‏ إِلاَّ أَنَّهُ لانَبِىَّ بَعْدى وَهُوَ وَلِيُّكُمْ بَعْدَاللَّهِ وَ رَسُولِهِ،

-هان مردمان! آن‏چه بر من فرود آمده در تبليغ آن كوتاهى نكرده‏ام و حال برايتان سبب نزول آيه را بيان مى‏كنم: همانا جبرئيل سه مرتبه بر من فرود آمد از سوى سلام، پروردگارم - كه تنها او سلام است - فرمانى آورد كه در اين مكان به‏پا خيزم و به هر سفيد و سياهى اعلام كنم كه علىّ‏بن ابى‏طالب برادر، وصى و جانشين من در ميان امت و امام پس از من بوده.جايگاه او نسبت به من به‏سان هارون نسبت به موسى است، ليكن پيامبرى پس از من نخواهد بود او (على) صاحب اختيارتان پس از خدا و رسول است.

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست

 شـه خوبان

ساقی دوباره در سرم آمد هوای دوست                                 فیضـی بـده ز باده مـستی فزای دوست

در جام دل از آن میِ صافیِ صبـر سوز                          لبـریـز کـن به یاد دل باصـفای دوست

در دیده ام ز لعل دل الماس مـی چکـد                          در حـیرتـم ز معــجزه کیمیـای دوسـت

ناز و نیاز بلبل و گل بین که مـحو شد                           پیش نـیازهـای مـن و نـازهـای دوسـت

بـا تـاجـران نـام ولـایـت ز مــا بگـو                      ما سـرخوشیـم در دو جـهان با ولای دوست

جویای جای دوست شدستید یا که نان؟                         تا گم نگــشته اید نـیابید جـای دوسـت

بیگانه ام ز هر چه که بیگانه است از او                        هم آشنای هر که بـود آشــنای دوسـت

جز قلب پاک و سینه بی کینه هر چه هست                               ای مدعی! بـدان که نبـاشد سـزای دوسـت

بر سرسرای عشق نوشته است این پیام                           «سر بر زمین بنه برو اندر سرای دوسـت»

خاموش باش یکدم و بشنو صـدای یار                         خود را دمی مبـین که ببینی لقای دوست

در نزد عاشـقان بـلاجـوی مهـر کیـش                         یکسان شده است یکسره مهر و بلای دوست

بر مسلک وفا به خدا نیـست هـر که او                           دم از وفای خویش زند یا جـفای دوسـت

جشن ولادت شه خـوبان رسیـده اسـت                       گفتم به خسته، هدیه چه داری برای دوست؟

گفتا: «مبارک است» و ز دل آه کرد وگفت:                      «ناقابل است جان من امّا فدای دوسـت»


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۳:۵۹ ب.ظ