-اَلْحَمْدُلِلَّهِ الَّذى عَلا فى تَوَحُّدِهِ وَدَنا فى تَفَرُّدِهِ وَجَلَّ فى سُلْطانِهِ وَعَظُمَ فى اَرْكانِهِ، وَاَحاطَ بِكُلِّ شَىْ‏ءٍ عِلْماً وَ هُوَ فى مَكانِهِ وَ قَهَرَ جَميعَ الْخَلْقِ بِقُدْرَتِهِ وَ بُرْهانِهِ، حَميداً لَمْ يَزَلْ، مَحْموداً لايَزالُ (وَ مَجيداً لايَزولُ، وَمُبْدِئاً وَمُعيداً وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَيْهِ يَعُودُ).

-ستايش خداى راسزاست كه در يگانگى‏اش بلند مرتبه و در تنهايى‏اش به آفريدگان نزديك است؛ سلطنتش پرجلال و در اركان آفرينش‏اش بزرگ است. ب‏آن‏كه مكان گيرد و جابه ‏جا شود، بر همه چيز احاطه دارد و بر تمامى آفريدگان به قدرت و برهان خود چيره است.همواره ستوده بوده و خواهد بود و مجد و بزرگىِ او را پايانى نيست. آغاز و انجام از او و برگشت تمامى امور به سوى اوست.

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی/گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

شاه تکسوار

نازت کشـم بیا قدحی پر ز بـاده کن                          پر از شراب صافی یکرنـگ ساده کن

افتاده صد گره به دلم ای گره گشـای                          مِی ریز و عقده های دلم را گشاده کن

صهبای عشق هر که بنوشید جان بسوخت                     جامی به کار یار دل از دسـت داده کن

رسم پری رُخان جهان دل شکـستن است                     «جانـم فـدات» هر چه تـوانـی افـاده کن

ظاهر شدی به خوابم و گفتی که می رسی                     یک بار دیگر آی و سخن را اعـاده کن

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی                         گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

هرچند نوکران درت شاد و دل خوشـند                       از نـوکـران غـمـزده هـم استـفـاده کن

راه دراز و جـاده تاریـک و پای لنـگ                        فـکری به حـال رهـرو بیمار جـاده کن

یک نیمه شب میـان دعاهـای پاک خویش                             هـویـی به یـاد خسته از پـا فـتاده کن


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۴:۰۲ ب.ظ