-اَلْعاصِمُ لِلصّالِحينَ، وَالْمُوَفِّقُ لِلْمُفْلِحينَ، وَ مَوْلَى الْمُؤْمِنينَ وَرَبُّ الْعالَمينَ. الَّذِى اسْتَحَقَّ مِنْ كُلِّ مَنْ خَلَقَ أَنْ يَشْكُرَهُ وَيَحْمَدَهُ (عَلى‏ كُلِّ حالٍ).

-نيكوكاران را نگاهدار، رستگاران را يار، مؤمنان را صاحب اختيار و جهانيان را پروردگار است؛ آن كه در همه احوال سزاوار سپاس و ستايش آفريدگان است.

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی/گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

شاه تکسوار

نازت کشـم بیا قدحی پر ز بـاده کن                          پر از شراب صافی یکرنـگ ساده کن

افتاده صد گره به دلم ای گره گشـای                          مِی ریز و عقده های دلم را گشاده کن

صهبای عشق هر که بنوشید جان بسوخت                     جامی به کار یار دل از دسـت داده کن

رسم پری رُخان جهان دل شکـستن است                     «جانـم فـدات» هر چه تـوانـی افـاده کن

ظاهر شدی به خوابم و گفتی که می رسی                     یک بار دیگر آی و سخن را اعـاده کن

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی                         گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

هرچند نوکران درت شاد و دل خوشـند                       از نـوکـران غـمـزده هـم استـفـاده کن

راه دراز و جـاده تاریـک و پای لنـگ                        فـکری به حـال رهـرو بیمار جـاده کن

یک نیمه شب میـان دعاهـای پاک خویش                             هـویـی به یـاد خسته از پـا فـتاده کن


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۴:۰۲ ب.ظ