-وَكَثْرَةِ أَذاهُمْ لى غَيْرَ مَرَّةٍ حَتّى‏ سَمَّونى أُذُناً وَ زَعَمُوا أَنِّى كَذالِكَ لِكَثْرَةِ مُلازَمَتِهِ إِيّاىَ وَ إِقْبالى عَلَيْهِ (وَ هَواهُ وَ قَبُولِهِ مِنِّى) حَتّى‏ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فى ذالِكَ (وَ مِنْهُمُ الَّذينَ يُؤْذونَ النَّبِىَّ وَ يَقولونَ هُوَ أُذُنٌ، قُلْ أُذُنُ ـ (عَلَى‏الَّذينَ يَزْعُمونَ أَنَّهُ أُذُنٌ) ـ خَيْرٍ لَكُمْ، يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ) الآيَةُ. وَلَوْشِئْتُ أَنْ أُسَمِّىَ الْقائلينَ بِذالِكَ بِأَسْمائهِمْ لَسَمَّيْتُ وَأَنْ أُوْمِئَ إِلَيْهِمْ بِأَعْيانِهِمْ لَأَوْمَأْتُ وَأَنْ أَدُلَّ عَلَيْهِمُ لَدَلَلْتُ، وَلكِنِّى وَاللَّهِ فى أُمورِهمْ قَدْ تَكَرَّمْتُ.

-و نيز از آن روى كه منافقان بارها مرا آزار رسانيده تا بدانجا كه مرا اُذُن [سخن شنو و زودباور] ناميده‏اند، به خاطر همراهى افزون على با من و رويكرد من به او و تمايل و پذيرش او از من، تا بدانجا كه خداوند در اين موضوع آيه‏اى فرو فرستاده: «از آنانند كسانى كه پيامبر خدا را مى‏آزارند و مى‏گويند: او سخن شنو و زودباور است. بگو: آرى سخن شنو است. ـ بر عليه آنان كه گمان مى‏كنند او تنها سخن مى‏شنود ـ ليكن به خير شماست، او (پيامبر صلى ‏الله عليه و آله و سلم) به خدا ايمان دارد و مؤمنان را تصديق مى‏كند و راستگو مى‏انگارد.» و اگر مى‏خواستم نام گويندگان چنين سخنى را بر زبان آورم و يا به آنان اشارت كنم و يا مردمان را به سويشان هدايت كنم [كه آنان را شناسايى كنند] مى‏توانستم، ليكن سوگند به خدا در كارشان كرامت نموده لب فروبستم.

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی/گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

شاه تکسوار

نازت کشـم بیا قدحی پر ز بـاده کن                          پر از شراب صافی یکرنـگ ساده کن

افتاده صد گره به دلم ای گره گشـای                          مِی ریز و عقده های دلم را گشاده کن

صهبای عشق هر که بنوشید جان بسوخت                     جامی به کار یار دل از دسـت داده کن

رسم پری رُخان جهان دل شکـستن است                     «جانـم فـدات» هر چه تـوانـی افـاده کن

ظاهر شدی به خوابم و گفتی که می رسی                     یک بار دیگر آی و سخن را اعـاده کن

ای شاه تکسوار! چه مـستانه می روی                         گاهی نظر بـه حلقه به گـوش پیـاده کن

هرچند نوکران درت شاد و دل خوشـند                       از نـوکـران غـمـزده هـم استـفـاده کن

راه دراز و جـاده تاریـک و پای لنـگ                        فـکری به حـال رهـرو بیمار جـاده کن

یک نیمه شب میـان دعاهـای پاک خویش                             هـویـی به یـاد خسته از پـا فـتاده کن


نوشته شده در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۴:۰۲ ب.ظ